می دونم دير به دير مي يام حق با شماس ولي اين دفعه خوب بهونه اي دارم رفته بودم بهشت

خيلي خيلي جاتون خالي با جمعي از رفقاي خوب و به قول خودمون چفچنگو دعوت شديم به بارگاه سلطان رئوف  حضرت علي ابن موسي رضا عليه آلاف و تهيت و السلام هرچي بگم خيلي کمه ايشالا قسمت بشه دوباره با هم بريم آخه هر دفعه ميريم بدتر  مي سوزيم و حسرت مي خوريم دارم ديونه مي شم .

لحظه لحظش نوره اونم تو ايام و زمان بهشتي زيارت مخصوص ايشون و روز دحو الارض .

موقع رفتن خيلي ها التماس دعا دارن هميشه دوست داشتم يه بارم به عشق خودشون برم ولي تو اين روزگار نمي شه بي حاجت رفت با اين که اگرچه حاجتي هم نداشته باشي اينها اينقدر مهربونو کريمن که دسته خالي برت نمي گردونن من که هر وقت ميرم نمي تونم چيزي بگم آخه دست خودم نيست لال مي شم از بزرگي آخه آقا قبل اينکه چيزي بگي خودش همه چي رو مي دونه اون موقع هست که آب ميشي اون موقع هست مي فهمي هيچي نيستي هر چي داري از برکت اين بزرگواران هست من خودم هميشه شرم مي کنم  وقتي حاجتي دارم بگم  آخه با اين اعمال و رفتار همين که ما رو راه ميدن بايد به خودمون بباليم.

 و مي خوام به سلطان  به زبون خودموني بگم

       آقاجون بد جور خرابمون کردي ما هم بد جور خرابتيم

  اين گدائي رو به جوادت (ع ) از ما قبول کن و اين سائل رو سياه و بيشتر دعوت کن  يا علي  

السلام اي حضرت سلطان عشق
يا علي موسي الرضا اي جان عشق
السلام اي بهر عاشق سرنوشت
السلام اي تربتت باغ بهشت

در دلم انداخته حالِ رجا و بيم را

جذبه ذِي القَعده آتش مي زند تقويم را

 دارد امشب از شمالِ شرق احسان مي وزد

مي شناسد اين گدا سلطانِ آن اقليم را

مي شود آقا بدان زائر سرا راهم دهد؟

مي نشينم تا محقق سازد اين تصميم را

يا رضا (ع ) اذن دخول ماست، نام مادرت

مرحمت کن رخصت پا بوسي و تعظيم را

دوري از ايوان طلايت، نقره داغم کرده بود

خوب شد کندم ز دل اين غُده بدخيم را

پاي سقّا خانه ات مخلوط کردم در سبو

زمزم تکريم را و چشمه تسنيم را

گوشه دارالشّفايِ پنجره فولادِ تو

خوب مي شد نذر مي کردم همه هستيم را

بايد اسماعيل را در طوس قرباني کند

 بيرق سبز رضا، قصدِ هلاکم داشت . . .  حيف

کاش بالا برده بودم پرچم تسليم را

کريمه آل عبا مددي

 اين حريمت نور دلها مي دهد
جاي جايش بوي زهرا (س) مي دهد
گر نهان شد قبر زهرا (س) از همه
اين حرم آرد شکوه فاطمه
در سرايت جود و نعمت ريخته
غربت و شور و صفا آميخته
قم که گفتند هست شهر پرقيام
شد حريم و بارگاه ده امام
اي اميد آخر هر حق سرشت
کن رضا را تو شفاعت در بهشت